साहित्य

मनिषा गुरुङ काठमाडौं । दुई जना साथी एक पटक साथसाथै भ्रमण गर्न निस्के । जंगलको बाटो थियो ।बाटोमा अनेक किसिमका जंगलि जनावरहरु आउने सम्भावना थियो । नभन्दै हिंड्दा हिंड्दै एक जाना साथीले आफूभन्दा अलि टाढाबाट आफैंतिर भालु आउँदै गरेको देख्यो । भालु आएको सुँइको पाउनासाथ नजिकैको साथीलाई समेत संकेत नगरी हत्तनपत्त नजिकैको रुखमा चढ्यो ।सँगै हिडेको साथी भने अक्क् न बक्क भयो ।उसलाई के गरुँ,कसो गरुँ भयो ।यस्तो अवश्थामा भागेर अब प्राणको रक्षा गर्न सकिने होइन जे हुन्छ होस् भन्ने सम्झी भूइँमा लम्पसार परेर सुतिदियो । उसले बुढापाकाका अनुभवहरुबाट सुनेको थियो कि,भालुले मरेको शवलाई खाँदैन।त्यसैले उसले मरेको जस्तै गरि सासै नफेरी बस्यो ।भालुले सबैतिर सूँ सूँ गरि सुघ्यो ।मान्छे बाँचेको आभास नपाएकाले एकैछिनमा छाडेर गइहाल्यो ।रुखमा बसेको साथीले यी सबै घटनाहरु एकटक लगाई हेरिरहेको थियो ।भालु आफ्नो बाटो लाग्नासाथ...